کُردها از بازماندگان ماد می باشند که در ارتفاعات زاگرس سکنی گزیده اند. این منطقه که هم اکنون ، کانون اصلی تراکم جمعیتی آنان می باشد ، نقطه تلاقی ایران ، عراق و ترکیه از لخاظ جغرافیایی می باشد. ساکنان این منطقه اگر چه بطور کامل کُرد نیستند ، اما اکثریت قابل توجهی از نوادگان این ملت می باشند. نام کُردستان در حدود سده سیزدهم میلادی به این منطقه اتلاق گردید . سپس در قرن شانزدهم بعد از یک سلسله مهاجرتهایی که کُردها بر فلات آناتولی انجام دادند ، عنوان کُردستان  به نامی رایج تبدیل گشت که بیانگر اصول کُردی خاصی بود.کُردستان از آن زمان  به بعد کم کم بر روی نقشه های جغرافیای پدیدار گشت ، هر چند که مرزهای آن نامشخص بود و بقول«مک دوال»کُردستان چیزی است بیش از یک عنوان جغرافیایی و از سوی دیگر بیانگر یک فرهنگ انسانی خاص است که در منطقه می زید،«کُردستان یک مفهوم سیاسی اجتماعی است.»

کُردها با جمعیتی قریب به ده میلیون نفر ،حدود پانزده در صد کل ساکنان ایران را تشکیل می دهند که علاوه بر آنها اقلیتهای قومی دیگیری در این کشور ساکن هستند. در این میان وجوه مشترک کُرد و ایرانی از لحاظ زبان و فرهنگ بسیار بیشتر از کُرد و ترک ویا کُرد و عرب است.با این حال رابطه کُردها با حکومت تهران را نمی توان خوشایند ذکر کرد.هر چند که شدت و حدت عمل حکومت تهران نسبت به حکومت انکارا در قبال کُردها کمتر بوده است . بطورکلی می توان گفت که کُردهای ایران در تبلیغ فرهنگ کُردی و تکلم به زبان مادری خویش آزاد بوده اند وحتی استانی به نام کُردستان وجود دارد ،اما هر گونه حرکت تجزیه طلبانه یا خودمختاری خواهانه ی آنها با عکس العمل شدید حکومت مواجه می شود.

منبع   این مقاله گزیده ی، ترجمه ی فصلی است از کتاب زیر:

Beverley miltom, Edwards and hinchclifre conflicts in the middle east(1945 since 2001),by rout ledge.